ماه نو عقرب؛ فساد، تخمیر و تجزیه

چرا فرض می‌کنیم هر آغاز تازه‌ای قرار است چیزی را بهتر کند؟ در طبیعت، فساد، تخمیر و تجزیه نیز آغاز فرایندهای تازه‌اند. قارچ‌ها، باکتری‌ها و موجودات تجزیه‌کننده از آنچه در حال فروپاشی است تغذیه می‌کنند.

در واقع، طبیعت هیچ تعهدی به حفظ شکل فعلی چیزها ندارد. میوه‌ای که از شاخه جدا می‌شود، به ‌تدریج ساختار خودش را از دست می‌دهد. بافت‌هایش نرم می‌شوند، ترکیبات شیمیایی‌اش تغییر می‌کنند و میکروارگانیسم‌هایی که پیش‌تر امکان فعالیت گسترده نداشتند، شروع به تکثیر می‌کنند. آنچه برای میوه پایان یک ساختار منسجم است، برای مجموعه‌ای از موجودات دیگر آغاز یک فعالیت زیستی گسترده است اما نکته جالب اینجاست که تجزیه همیشه به معنای نابودی ماده نیست. در بسیاری از فرایندهای طبیعی، ترکیبات پیچیده به مواد ساده‌تر تبدیل می‌شوند و بخشی از عناصر دوباره وارد چرخه‌های زیستی می‌شوند. چیزی که شکل اولیه‌اش را از دست داده، همچنان در فرایندهای دیگر مشارکت می‌کند.

و شاید این ماه نو عقرب در حالیکه ونوس و مرکوری هر دو در نشان عقرب و در حرکت برگشتی هستند همین نگاه معکوس و متفاوت را از ما بخواهد..

ما معمولاً ماه نو را با کاشتن بذر، تعیین نیت و آغاز یک چرخه تازه مرتبط می‌دانیم اما اگر بذر این بار نه در خاکی آماده بلکه در میان بقایای چیزی در حال تجزیه قرار گرفته باشد، چه؟!!

عقرب در ادبیات آسترولوژی تکاملی و باطنی با انرژی آب ثابت مرتبط است. آب در اینجا برخلاف جریان سیال خرچنگ یا گستردگی اقیانوسی ماهی، می‌تواند تصویری از محیطی محصور، عمیق و کم‌تحرک باشد.. محیطی که در آن مواد فرصت ته‌نشین شدن، واکنش دادن و تغییر ماهیت پیدا می‌کنند. در چنین محیطی تغییر لزوماً با حرکت آشکار همراه نیست. ممکن است سطح آب کاملاً آرام باشد در حالیکه در لایه‌های زیرین آن واکنش‌های شیمیایی و فعالیت‌های میکروبی پیچیده‌ای جریان دارند و با این نگاه ماه نو در عقرب با انرژی مرکوری و ونوس برگشتی الزاماً نویدبخش آغازهایی خوشایند نیست.

چه ‌بسا آغاز فرایندی باشد که نخستین نشانه‌های آن، تغییر بو، تغییر رنگ، از دست رفتن انسجام یا آشکار شدن چیزی است که پیش‌تر در ساختار موجود پنهان مانده بود اما یک نکته پنهان و رازآلود وجود دارد.. ما عادت داریم نشانه‌های فساد را با شکست اشتباه بگیریم چون معمولاً پدیده‌ها را از منظر بقای شکل فعلی‌شان ارزیابی می‌کنیم اما طبیعت چنین معیاری ندارد. آنچه برای یک موجود زنده تهدید است ممکن است برای موجودی دیگر منبع تغذیه باشد. اینجاست که به یکی از وجوه کمتر بررسی‌شده نماد عقرب می‌رسیم: تغذیه از آنچه دیگر قادر به حفظ شکل پیشین خود نیست.

در آسترولوژی سنتی، عقرب قلمرو مارس است.. سیاره‌ای که با بریدن، گسستن، آسیب‌دیدگی و فرایندهای تند و قاطع ارتباط دارد اما مارس در عقرب برخلاف مارس در قوچ، لزوماً با ضربه‌ای آشکار عمل نمی‌کند. می‌توان عملکرد نمادین آن را به فرایندی تشبیه کرد که از درون ساختار آغاز می‌شود و تا مدت‌ها نشانه‌ای واضح در سطح ندارد و ماه نو در چنین قلمرویی طلوع میکند.. جایی که آغاز یک فرایند ممکن است هم‌ زمان با پایان یافتن قابلیت بقای ساختاری دیگر باشد بنابراین بنظر میرسد پرسش این ماه نو این نیست که چه چیزی قرار است در زندگی ما متولد شود.. شاید پرسش دقیق‌تر این باشد که چه چیزی در حال تجزیه است، چه چیزی از این تجزیه تغذیه می‌کند و ما کدام بخش از این فرایند را هنوز نمی‌بینیم؟!

ماه نو عقرب؛ فساد، تخمیر و تجزیه

فساد، تخمیر و تجزیه یکسان نیستند.. در فساد، فعالیت میکروارگانیسم‌ها و واکنش‌های شیمیایی می‌تواند ماده را به وضعیتی برساند که دیگر برای مصرف مناسب نباشد. در تخمیر، میکروارگانیسم‌ها ترکیبات آلی را دگرگون می‌کنند و در شرایط مشخص، محصولی با ویژگی‌های تازه به وجود می‌آورند. تجزیه نیز فرایند گسترده‌تری است که طی آن ساختارهای پیچیده به اجزای ساده‌تر شکسته می‌شوند.

انگور می‌تواند روی شاخه فاسد شود، در شرایط کنترل‌شده تخمیر شود یا پس از افتادن بر خاک، به ‌تدریج تجزیه شود. ماده اولیه یکی است اما شرایط محیطی، نوع میکروارگانیسم‌ها و واکنش‌های شیمیایی، سرنوشت متفاوتی برای آن رقم می‌زنند پس هر چیزی که در تاریکی تغییر می‌کند الزاماً در حال تکامل نیست. تاریکی به ‌خودی ‌خود خاصیت دگرگون‌کننده ندارد.. آنچه اهمیت دارد شرایطی است که در آن فرایند تغییر اتفاق می‌افتد.

حتی سم نیز از همین منطق پیروی می‌کند. ماده‌ای که در یک غلظت اثر دارویی دارد، ممکن است در غلظتی دیگر کشنده باشد. تفاوت همیشه در ماهیت ماده نیست.. گاهی در مقدار، نحوه مواجهه و ظرفیت موجود زنده برای تحمل آن است و عقرب با نماد جانوری که زهر را در بدن خود تولید و نگهداری می‌کند، امکان بررسی همین تناقض را فراهم می‌آورد.. موجودی که ماده‌ای بالقوه کشنده را بدون آسیب دیدن از سازوکار طبیعی ذخیره‌سازی آن، با خود حمل می‌کند. اینجا مسئله فقط قدرت زهر نیست.. مسئله شناخت سازوکاری است که اجازه می‌دهد چنین ماده‌ای در یک ساختار زنده وجود داشته باشد و ماه نو در عقرب را می‌توان آغاز بررسی همین شرایط دانست.. شرایطی که تعیین می‌کنند یک فرایند به فساد منتهی شود، به تخمیر یا به تجزیه و شاید پرسش جالب‌تر این باشد که آیا آنچه امروز در حال تغییر است، محصول تازه‌ای خواهد ساخت یا صرفاً محیط مناسبی برای تکثیر عوامل فساد فراهم کرده است؟

فساد و تخمیر و تجزیه را در زندگی تان پیدا کنید..

در این ماه نو در عقرب، به آنچه در زندگی‌تان در حال تغییر ماهیت است دقت کنید. روابطی را که مدت‌هاست کیفیت اولیه‌شان را از دست داده‌اند را فقط به اعتبار گذشته‌شان حفظ نکنید. به تصمیم‌هایی که مدام به تعویق انداخته‌اید، عادت‌هایی که به حال خود رها کرده‌اید و موقعیت‌هایی که نشانه‌های فرسودگی در آن‌ها آشکار شده، رسیدگی کنید.

میان فساد، تخمیر و تجزیه تمایز قائل شوید. هر وضعیت نامطلوبی با صبر کردن بهتر نمی‌شود. بعضی فرایندها به مداخله، اصلاح شرایط و مراقبت نیاز دارند.. بعضی دیگر باید متوقف شوند و برخی ساختارها نیز باید اجازه پیدا کنند به اجزای تشکیل‌دهنده‌شان بازگردند.

برای حفظ چیزی که در حال فاسد شدن است، منابع بیشتری مصرف نکنید. در مقابل، فرایندی را که برای رسیدن به نتیجه به زمان نیاز دارد، با عجله مختل نکنید. نشانه‌ها را بررسی کنید، شرایط را تغییر دهید و متناسب با ماهیت هر وضعیت تصمیم بگیرید.

و در نهایت در این ماه نو، بیش از آنکه به آغازهای تازه فکر کنید، مسئولیت شرایطی را بپذیرید که در آن‌ها چیزهای زندگی‌تان در حال تغییر ماهیت‌اند.